როგორ შეგიძლიათ გაიგოთ, გაქვთ თუ არა წყლული?!

როგორ შეგიძლიათ გაიგოთ, გაქვთ თუ არა წყლული?!

პეპტიური წყლულის სიმპტომები შეიძლება ოდნავ განსხვავდებოდეს წყლულის ადგილმდებარეობის, ანთების ხარისხისა და თორმეტგოჯა ნაწლავში ნაწილობრივი ბლოკის არსებობის მიხედვით.

სამწუხაროდ, მიუხედავად იმისა, რომ ბაზარზე სიმპტომების შესამსუბუქებლად მჟავას შემამცირებელი მედიკამენტები გამოჩნდა, ისინი არ მკურნალობენ მდგომარეობის გამომწვევ მიზეზს და გააჩნიათ საკუთარი გვერდითი მოვლენები.

წყლულების სამკურნალოდ გამოყენებული წამლების უფრო გავრცელებულმა ტიპებმა შეიძლება საბოლოოდ გააუარესოს კუჭის ლორწოვანი გარსის მდგომარეობა და საერთო ჯანმრთელობა. ამ პრეპარატების ამოცანაა კუჭში მჟავიანობის მნიშვნელოვნად შემცირება. თუმცა, ეს მჟავა ღირებული ქიმიური ფაქტორია საჭმლის მონელებაში და არა წყლულის დამნაშავე.

როგორ უნდა გაიგოთ, გჭირდებათ თუ არა ექიმთან ვიზიტი წყლულის შესახებ?

სიმპტომების სიის წაკითხვამდე მნიშვნელოვანია გვესმოდეს საჭმლის მომნელებელი სისტემის ძირითადი ანატომია, სხვადასხვა ტიპის წყლულები და ხელმისაწვდომი მკურნალობის ვარიანტები.

რა უნდა იცოდეთ საჭმლის მომნელებელი სისტემის ანატომიის შესახებ:

კუჭი მდებარეობს მარცხნივ ნეკნების ქვემოთ. საკვები კუჭში შესვლამდე გადის საყლაპავ მილში და კუნთოვანი სარქველი – საყლაპავის ქვედა სფინქტერი. კუჭის ქვედა კიდეზე არის კიდევ ერთი სფინქტერი – პილორული სფინქტერი – რომელიც აკავშირებს კუჭს წვრილი ნაწლავის საწყის მონაკვეთთან – თორმეტგოჯა ნაწლავთან. თორმეტგოჯა ნაწლავის სიგრძე დაახლოებით 30 სანტიმეტრია და ეხმარება ორგანიზმს კუჭიდან გამომავალი საკვების რაოდენობის რეგულირებაში.

კუჭის კედლებში არის ჯირკვლები, რომლებიც გამოიმუშავებენ მჟავას და პეპტინს, ფერმენტს, რომელიც ხელს უწყობს საჭმლის მონელებას. გარდა ამისა, კუჭში წარმოიქმნება ლორწო, რომელიც იცავს ლორწოვან გარსს მჟავისგან. თუ წყლული წარმოიქმნება საჭმლის მომნელებელ ტრაქტში, ეს მჟავა დაცვა შეიძლება განადგურდეს. ხშირად ეს არის ბაქტერიით Helicobacter pylori (H. pylori) ინფექციის შედეგი. მჟავა ქმნის ბზარებს თორმეტგოჯა ნაწლავის შიდა გარსში (თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლული) ან კუჭში (კუჭის წყლული).

ამ წყლულებს პეპტიური წყლულები ან პეპტიური წყლულები ეწოდება. მათი ცალკეული სახელწოდება დამოკიდებულია საჭმლის მომნელებელ ტრაქტში მათ მდებარეობაზე. ზოგჯერ ეს წყლულები თავისთავად განიკურნება. მაგრამ შემთხვევათა 35%-ში კუჭის წყლული იწვევს სერიოზულ გართულებებს, როგორიცაა სისხლდენა ან კუჭის კედლის პერფორაცია (პერფორაცია), თუ სათანადო მკურნალობა არ მოხდა!

სხვა გართულებები მოიცავს:

• სისხლდენას და კუჭის ან თორმეტგოჯა ნაწლავის ანთებას,
• ინფექციას,
• შევიწროებას ან ბლოკირებას,

რომლის დროსაც თორმეტგოჯა ნაწლავი შორდება კუჭს. ამ უკანასკნელ შემთხვევაში კუჭიდან საკვების გამოყოფა ნელდება, სანამ ის მთლიანად არ დაიბლოკება. ამან შეიძლება გამოიწვიოს ღებინება.

იცით, გაქვთ თუ არა წყლული?

სიმპტომების უმეტესობა, როგორც წესი, იგრძნობა ეპიგასტრიკულ რეგიონში – მუცლის ზედა ნაწილში.

მძიმე შემთხვევების სიმპტომები შეიძლება იყოს:

• მუქი ან შავი განავალი სისხლდენის გამო
• სისხლიანი ღებინება (ყავის ნალექის მსგავსი)
• ძლიერი ტკივილი შუა და ზედა მუცლის არეში
• შრომატევადი სუნთქვა
• ნაწილობრივ მონელებული საკვების ღებინება ბლოკირების გამო
• პეპტიური წყლულის საერთო და ატიპიური მიზეზები

ზოგიერთ შემთხვევაში, წყლულის სიმპტომები შეიძლება მოგვარდეს გამომწვევი ფაქტორის მოხსნით. მაგალითად, წამლებს შეუძლიათ გავლენა მოახდინონ კუჭის ლორწოვანის ხარისხზე ნორმალურად წარმოქმნილი მჟავისგან დაცვის შემცირებით.

წამლები, რომლებსაც აქვთ ეს ეფექტი, მოიცავს არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებს (არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები), როგორიცაა იბუპროფენი, ასპირინი ან ნაპროქსენი. ნაწლავში დაფარული ან სხვა რეცეპტით გაცემული წამლებიც კი გაზრდის მჟავას წარმოების და წყლულების გაზრდის შანსს.

მჟავის გადაჭარბებული გამომუშავება ასევე შეიძლება იყოს გასტრინომის შედეგი, რომლებიც წარმოიქმნება კუჭის მჟავას წარმომქმნელ უჯრედებში. თუმცა, კუჭში ან თორმეტგოჯა ნაწლავში წყლულების ყველაზე გავრცელებული მიზეზი არის H. pylori ბაქტერიების გადაჭარბებული ზრდა. ეს ბაქტერიები ანადგურებენ ლორწოვან გარსს, რომელიც იცავს კუჭის ლორწოვან გარსს კუჭის მჟავას მოქმედებისგან.

კუჭის მჟავის ღირებულება:

კუჭის მჟავა საჭიროა არა მხოლოდ საჭმლის მონელებისა და საკვების დასაშლელად, არამედ ორგანიზმის ბაქტერიების ზრდისგან დასაცავად.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტი არის თქვენი იმუნური სისტემის დიდი ნაწილი, რომელიც გიცავთ დამპყრობლებისგან მჟავების წარმოქმნით და ხელს უწყობს სასარგებლო ბაქტერიების კოლონიების ზრდას – ისინი მოქმედებენ როგორც თქვენი თავდაცვითი “ჯარი”.

კუჭში გარემო ჩვეულებრივ ძალიან მჟავეა (pH 4). ის მოქმედებს როგორც დაცვა მავნე პათოგენებისგან, რომლებიც ვერ გადარჩებიან ასეთ მჟავე პირობებში. მისი უმეტესობა წარმოდგენილია მარილმჟავით და პეპტინით. ასაკთან ერთად, 30-40 წლის შემდეგ, კუჭი იწყებს ნაკლები მჟავას გამომუშავებას და უზრუნველყოფს ნაკლებ დაცვას.

მჟავიანობის დაქვეითების მიზეზის მიუხედავად – ასაკიდან თუ ანტაციდების მიღების შემდეგ – არსებობს მეორადი ეფექტები, რომლებიც შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს თქვენს ჯანმრთელობაზე.

• ბაქტერიების გადაჭარბებული ზრდა

კუჭის მჟავის ნაკლებობა ზრდის კუჭში ბაქტერიების ზრდას, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს საკვები ნივთიერებების მალაბსორბცია და გამოიწვიოს კუჭის კედლის ანთება.

• ნუტრიენტების მალაბსორბცია

საჭმლის მონელების და საკვები ნივთიერებების შეწოვის დარღვევის ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული მიზეზი არის კუჭის მჟავას წარმოების შემცირება. ეს ხდება როგორც ხანდაზმულებში, ასევე მათში, ვინც დიდი ხნის განმავლობაში ღებულობს ანტაციდებს. მჟავა ანგრევს ცილებს, ააქტიურებს ჰორმონებსა და ფერმენტებს და იცავს ნაწლავებს ბაქტერიების გადაჭარბებული ზრდისგან.

მჟავის ნაკლებობა იწვევს რკინისა და მინერალების ნაკლებობას და ცილების არასრულ მონელებას. გარდა ამისა, ამან შეიძლება გამოიწვიოს ვიტამინის B12 დეფიციტი.

• შემცირებული წინააღმდეგობა ინფექციის მიმართ

პირი, საყლაპავი და ნაწლავები სასარგებლო ბაქტერიების სახლია, მაგრამ კუჭი შედარებით სტერილურია. კუჭის მჟავა კლავს ბაქტერიების უმეტესობას საკვებსა და სასმელში, იცავს კუჭსა და ნაწლავებს ბაქტერიების არანორმალური ზრდისგან. ამავდროულად ის ხელს უშლის ნაწლავებში მცხოვრები ბაქტერიების კუჭში შეღწევას.

კუჭში მჟავიანობის დაქვეითება ცვლის მის pH-ს და საშუალებას აძლევს ბაქტერიებს გამრავლდეს გარედან. ზოგიერთი ანტაციდი ამცირებს კუჭის მჟავას 90-95%-ით, ზრდის სალმონელას ინფექციის რისკს.

სხვა კვლევები აკავშირებს მჟავას შემამცირებელ პრეპარატებს პნევმონიას, ტუბერკულოზს და ტიფურ ცხელებას.

ნაწლავის მიკროფლორის დარღვევა გავლენას ახდენს მთელ იმუნურ სისტემაზე და ზრდის ინფექციის საერთო რისკს.